_1776982020908.jpg&w=3840&q=75)
Во секоја успешна компанија, работната дисциплина претставува важен темел врз кој се градат довербата, стабилноста и професионалниот напредок. Без јасни правила, почитување на рокови, одговорност кон задачите и сериозен однос кон работата, тешко може да се очекуваат квалитетни резултати и долгорочен раст. Сепак, токму тука често се прави сериозна грешка. Наместо дисциплината да се разбере како здрав професионален систем кој создава ред и ефикасност, таа понекогаш се претвора во средство за притисок, контрола и страв. Во тој момент, ја губи својата вистинска вредност и почнува да создава токсична култура што ја нарушува атмосферата, ги демотивира луѓето и на долг рок ѝ штети на организацијата.
Работната дисциплина не треба да биде синоним за постојана тензија. Таа не значи дека вработените треба секојдневно да доаѓаат на работа со чувство дека секоја мала грешка ќе биде казнета, јавно посочена или искористена како доказ за нивна неспособност. Исто така, не значи дека стравот треба да биде главниот двигател на продуктивноста. Компаниите што успеваат да изградат стабилни и ефикасни тимови знаат дека резултатите не се постигнуваат преку притисок, туку преку јасно поставени очекувања, професионална комуникација и фер однос кон луѓето. Дисциплината има вистинска смисла само кога е поврзана со почит, а не со понижување.
Токсичната култура ретко започнува нагло; таа се развива суптилно, преку секојдневни навики кои со текот на времето стануваат „нормални“. Почнува со менаџери кои комуницираат со груб тон, создаваат впечаток дека никој никогаш не работи доволно добро, прават неосновани споредби меѓу колеги, фаворизираат едни, а игнорираат други, бараат постојана достапност дури и надвор од работното време и ја наметнуваат идејата дека лојалноста се докажува преку молчење и трпење. Кога ваквите модели ќе се повторат доволно пати, тие престануваат да се гледаат како исклучок и стануваат дел од организациската култура. Токму тогаш компанијата почнува да ја губи својата најважна вредност — луѓето.
Луѓето можат одредено време да работат под притисок и да молчат. Можат да остануваат подолго на работа и механички да ги извршуваат задачите, но тоа не значи дека се вистински посветени или дека го даваат својот максимум. Вистинската посветеност не произлегува од страв, туку од чувство дека трудот е препознаен, почитуван и правилно насочен. Кога вработениот знае што се очекува од него, добива јасна повратна информација, има простор за развој и се чувствува како дел од тим, дисциплината станува природен дел од работењето. Но кога комуникацијата е исполнета со недоверба и агресија, дури и најдобрите професионалци почнуваат да се повлекуваат.
Лидерството има клучна улога во оваа тема. Начинот на кој менаџерите поставуваат очекувања, реагираат на грешки, даваат насоки и комуницираат со тимот директно ја обликува организациската клима. Лидер кој верува дека успехот може да се постигне само преку строгост без емпатија создава средина во која луѓето работат од страв, а не од желба да придонесат. Од друга страна, лидер кој знае да воспостави ред, но и да покаже човечност, гради доверба. А довербата е најсилната основа за дисциплина. Таму каде што има доверба, има поголема одговорност, поотворена комуникација и поголема стабилност. Таму каде што има токсичност, има прикривање проблеми, префрлање вина и тивка фрустрација.
Компаниите што сакаат вистински да растат мора да ја надминат застарената идеја дека добар тим се гради со „цврста рака“. Денес, најуспешните компании не се оние во кои вработените молчат, туку оние во кои се бара сериозност, но истовремено се почитува достоинството на секој поединец.