Причината не е недостаток на амбиција. Проблемот често лежи во односот помеѓу одговорноста што ја носи позицијата и реалното влијание што го има менаџерот.
Менаџерот од средно ниво се наоѓа помеѓу стратешките одлуки на повисокиот менаџмент и нивната реализација од страна на тимот. Од него се очекува да ги постигне поставените цели, да го организира тимот, да ги решава секојдневните проблеми, да ги мотивира вработените и да одговара за резултатите.
Но, што се случува кога за сето тоа има одговорност, а нема доволно простор за одлучување? Одлуките за буџетите, новите вработувања, платите, организациските промени или приоритетите често се носат на повисоко ниво. Менаџерот од средно ниво треба да ги спроведе, да му ги објасни на тимот и да се справи со последиците, иако самиот имал мало или никакво влијание врз нивното донесување. Така, позицијата лесно станува улога во која одговорноста е голема, а автономијата ограничена.
Дополнителен предизвик е притисокот од две страни. Повисокиот менаџмент очекува резултати, ефикасност и исполнување на целите. Тимот, пак, очекува поддршка, разбирање, подобри услови за работа и застапување на неговите интереси.
Менаџерот од средно ниво треба истовремено да одговори на очекувањата на двете страни.
Токму затоа, за дел од искусните професионалци, ваквата позиција веќе не изгледа како автоматско кариерно напредување. Повисока титула и поголема одговорност не се доволни ако не се придружени со соодветни овластувања и можност навистина да се влијае врз работата. За компаниите ова отвора важно прашање: дали на менаџерите им даваме само одговорност или и реална можност да управуваат?
Добро поставената позиција во средниот менаџмент не треба да биде само врска помеѓу повисокиот менаџмент и вработените. Таа треба да има јасно дефинирани овластувања, простор за носење одлуки и доверба. На крајот на краиштата, тешко е да се очекува некој целосно да одговара за резултатите ако нема доволно влијание врз одлуките што ги обликуваат тие резултати.