На почетокот, секој работен ден изгледа мирен, но веќе по неколку минути, во тој привиден мир почнува да се појавува тивок дигитален метеж. Тој со секое ново известување ја нарушува рамнотежата што се обидуваме да ја создадеме. Малите сигнали од телефоните и компјутерите навлегуваат во нашето внимание незабележливо и постепено ја преземаат контролата врз нашата концентрација. Еден краток звук, едно мало трепкање на екранот и фокусот веќе го нема. Во тие ситни прекини, кои ги доживуваме секојдневно, лежи и причината за сè поголемото чувство на ментална исцрпеност која не ја препознаваме, но секојдневно ја чувствуваме.
Во организациски контекст, нотификациите навидум помагаат да останеме поврзани, но нивниот реален ефект е создавање работна атмосфера во која човек постојано е подготвен да биде прекинат. Така исчезнува она чувство на длабока, квалитетна работа која бара тишина, фокус и време во кое мозокот има простор да создава, а не само да реагира. Вработениот што секоја минута мора да погледне во екранот не може да ја достигне таа длабочина, а компанијата несвесно го губи највредниот ресурс — мисловната јасност и креативната продуктивност на својот тим.
Но токму тука почнува и просторот за промена. Свеста за проблемот е првиот чекор кон подобра организациска култура во која дигиталните алатки не управуваат со нас, туку ние со нив. Кога ќе почнеме да поставуваме јасни правила за комуникација, структуриран пристап кон известувањата и моменти на фокусирана работа, почнуваме да го враќаме чувството на контрола кое ни недостига. Тука не станува збор за целосно исклучување од дигиталниот свет — тоа е невозможно и непотребно — туку за создавање средина во која технологијата ни служи, а не ни диктира како да се однесуваме.