Во речиси секој тим постои вработен за кого менаџерите со сигурност можат да кажат: „Дај му го нему, тој ќе среди.“
Тоа е човекот кој добро ја познава работата, не создава непотребни проблеми, ги почитува роковите и знае како да реагира кога нешто нема да оди според планот. Со текот на времето стекнува доверба и кај менаџментот и кај колегите, па сосема природно почнува да добива поголема одговорност.
На прв поглед, тоа е позитивен знак — компанијата го препознава како сигурен и способен член на тимот. Но токму тука понекогаш започнува еден проблем за кој ретко се зборува.
Замислете вработен кој неколку години е дел од компанијата и успешно ја извршува својата работа. Во еден момент пристигнува важен проект со краток рок и менаџерот одлучува да му го довери нему бидејќи знае дека ќе го заврши.
Проектот поминува успешно, а неколку месеци подоцна еден негов колега заминува од компанијата. Додека се пронајде замена, некој мора да ги преземе клиентите и дел од неговите обврски, па изборот повторно паѓа на истиот вработен.
Договорот е дека тоа ќе трае само кратко, но поминуваат неколку месеци, а привремените задачи постепено стануваат дел од неговата секојдневна работа.
Ништо од ова само по себе не е проблем. Напротив, способните луѓе треба да добиваат поголеми предизвици и одговорности, бидејќи токму така се развиваат идните експерти и менаџери во една организација.
Проблемот започнува кога обемот и сложеноста на работата растат, а позицијата, условите и можностите за напредување остануваат исти.
По една година, вработениот можеби формално сè уште ја има истата позиција, но реалноста на неговиот работен ден е сосема поинаква. Покрај сопствените задачи, тој координира проекти, обучува нови луѓе, решава проблеми со важни клиенти и презема одговорности кои некогаш не биле дел од неговата работа.
Компанијата очигледно има доверба во неговите способности, но таа доверба не е проследена со формално признание на фактот дека неговата улога значително се променила.
Токму во таков момент вработениот може да почне да си поставува едно сосема оправдано прашање:
„Ако веќе подолго време работам на повисоко ниво, кога компанијата ќе го препознае тоа?“
Ова е една од почестите противречности во управувањето со човечки ресурси.
Вработениот кој има проблем да ги заврши сопствените задачи ретко ќе добие дополнителна одговорност, додека оној кој постојано покажува дека може повеќе, постепено добива сè повеќе.
Дополнителен ризик е што токму најодговорните вработени не се секогаш и најгласните. Тие можеби нема постојано да кажуваат дека имаат премногу работа, нема да одбијат секоја задача која не стои во нивниот опис на работното место и нема веднаш да побараат состанок со одговорниот за човечки ресурси.
Напротив, продолжуваат да ги исполнуваат обврските и однадвор може да изгледа дека сè функционира совршено.
Но тоа што некој не се жали не значи дека не забележува што се случува.
Наместо тоа, може едноставно да погледне што нуди пазарот. Ќе види оглас за позиција која одговара на работата што веќе ја извршува, ќе отиде на интервју и можеби ќе добие понуда во која неговото реално ниво на одговорност е препознаено и преку позицијата и преку условите.
Кога потоа ќе даде отказ, реакцијата во компанијата неретко е искрено изненадување:
„Никогаш не кажа дека е незадоволен.“
Можеби навистина не кажал директно. Но компанијата имала можност да забележи дека човекот кој требало привремено да преземе дополнителни задачи ги извршува веќе една година, дека вработениот кој требало да помогне на еден проект станал првиот избор за секој важен проект и дека некој кој формално е член на тимот одамна презема одговорности кои се поблиску до повисока позиција.
Затоа, следниот пат кога ќе се појави важна задача и на состанок некој ќе каже:
„Дај му го нему, тој секогаш ќе среди“,
можеби вреди да се постави уште едно прашање:
Колку долго веќе се потпираме на истиот човек затоа што знаеме дека може повеќе — и дали неговата позиција денес навистина го одразува тоа?